Outbound Links (95)

  • Title Length:18

    تلاجن-Talajen
  • <meta> Keywords Count:10

    تلاجن-Talajen,noori-shivan, Blog, Weblog, Persian,Iran, Iranian, Farsi, Weblogs, Blogs
  • <meta> DescriptionLength:68

    تلاجن-Talajen - شعر ،نقد و مقالات ادبی و ...
  • <h1> tag

    تلاجن-Talajen
  • <h2> tag

    به او که اکنون روی تخت بیمارستان است.هشتاد و هشت سالهناکام
    نوروز
    قمر در عقرب
    صدایت
    تو نسل نخستین اَضدادی و غیر تو ...
    اخباری که دور و دیر می رسند
    کلماتی شبیه کلید
    ای کاش
    گرچه باشد سال سال داس­ ها
    در محضر شاعران بلده
    یک خبر خوش
    دیباچه ای برادبیّات عاشورایی[1]
    کنار پنجره
    قالب وبلاگ
  • <strong> tag

    می خواست «روی ماه خدا» را ببوسد
     دستش نمی رسید
    پرده را کشید 
    با لعنتی بر هفت جدّ لگد روزگار
    تمام دارای اش 
    در کیسه ای 
    نسیمانه
    جا
         به
            جا می شد
    دریایی که نصف تلاطم امو اج غرورش
    در جهانی نمی گنجد 
    جنین های مجنون
     
     این پیر مرد به بهشت می­ رود
     از پیشانی ­اش خوانده ­اند
     
    این موش ­ها
             سمت گربه­ ها
                          از گوش­ هایشان
     
    کجا می­ رود جهان
                      با این جنین­ های مجنون
                      و کودکان اکشن باز؟
     
     
    مگر
     
    مگر کنار پنجره چه خبر بود که نیامدی؟
    مگر کنار پنجره...
    که می­ آیی
                    و
                          نمی روی؟
     
    اگر
     
    مطمئن باش
    اگر «حافظ» بود
    به خیابان می ­آمد
    با «فرهنگ مدارا»ی محمد مختاری
     و «صراحی در دست» و
                                   می­ خواند
     «هر می که در این جاست حقیقت
    نه
     مجاز است».
     
     
    دوشنبه
    دوشنبه بود
         چرای مه
              چمیدن چمن
                             چموشی رود
                            جای دوربین­های شما خالی
    آسمان
    شعرش را
     ق
    ط
    ر
    ه
             ق
             ط
               ر
                ه
        
    ق
     ط                         
     ر                     
    ه
                                  می ­سرود
     گندمزار دست و روشسته
     رگبار پرنده بر درخت
    و شاعری بی­ کپسول
    که بالاجبار
    از ارتفاع زیبایی افتاد
    خداحافظ
    خاطره­ی خیس بی دغدغه تا ندانم کی.
    پدیدارشناسی آیین‌های نوروزی
    با تبریک عید نوروز و آرزوی روز ها  و روزگاران خوش برای همه ی خوانندگان عزیز
    چکیده
    خانه­ تکانی، کشت سبزه، هفت سین، دید و بازدید، عیدانه، تاب بستن، سیزده به در
    واژه ­های کلیدی
    الف : حوادث دینی و مذهبی
    ب : حوادث اساطیری و تاریخی :
    ...چو آن کارهای وی آمد به‌جای
    ز جای مهین برتر آورد پای
    به فرّ کیانی یکی تخت ساخت
    چه مایه بدو گوهر اندر نِشاخت
    که چون خواستی دیو برداشتی
    ز هامون به گردون برافراشتی
    چو خورشید تابان میان هوا
    نشسته  برو  شاه  فرمانروا
    جهان انجمن شد برِ تخت اوی
    فرومانده از فرّه­ی بخت  اوی
    به جمشید بر گوهر افشاندند
    مر آن روز را روز نو خواندند
    سر  سال  نو  هرمز  فرودین
    بر آسوده از رنج تن دل ز کین
    بزرگان  به شادی  بیاراستند
    می و ‌رود و رامشگران خواستند
    چنین  روز فرّخ  از آن روزگار
    بمانده از آن خسروان یادگار...
    1- مثل آتش پاک و درخشان باشند.
      2- همان‌طوری که شعله­ های آتش به‌سوی بالا زبانه می­ کشد، پیروان دین وی هم سوی روحانیّت، به‌سوی انسانّیت و سرانجام به‌سوی ترقّی و تعالی پیشروی کنند.
      3- همان‌طوری که شعله­های آتش هرگز به‌سوی پایین جذب نمی­ شود، آنان هم سعی کنند مجذوب خواهش­ های پست نفسانی نشوند و همیشه آمال معنوی را در نظر داشته باشند.
      4- همان‌طوری که آتش چیزهای ناپاک را پاک می­کند و خود آلوده نمی‌شود، آنان هم با بدی بستیزند بی آن‌که خود را آلوده­ ی بدی­ها کنند.
      5- همان‌ طوری که از یک اخگر می­ توان آتشی برافروخت، با روح و فکر یک انسان نیکوکار نیز روان­های بی‌شماری پاک و منزه خواهد شد.
      6- آتش با هرچه تماس بگیرد، آن را مثل خود شفاف و درخشان می‌کند. فرد باید پس از برخوردار شدن از فروغ دانش و بینش دیگران را از فروغ نیکی بهره­ مند سازد.
      7- همان‌گونه که آتش فعّال و بی­قرار است و تا پایان عمر حتّی لحظه­ای از کوشش باز نمی‌ایستد انسان ‌هم باید مانند آتش فعّال باشد و از کار و کوشش باز نایستد و...».
    نگویی که آتش‌پرستان بُدند
    پرستنده‌ی پاک یزدان بُدند...
    1- کشت دانه یا سبزه کردن
    2- خانه‌تکانی و غباررویی و کوزه شکستن :
    3- جشن چهارشنبه‌سوری :
    4- آش چهارشنبه‌سوری :
    5- نوروزی­خوانی :
    6- آب‌پاشی یا آیین مادرمه :
    7- هفت‌سین یا هفت چین :
    - سیب، نماد موهبت خداوند
    - سنجد، نماد عشق و دلدادگی و سنجیده عمل کردن
    - سمنو، نمادی برای طلب برکت و فزونی و قدرت و نیرومندی
    - سکّه، نماد ثروت و طلب افزایش آن
    - سیر، نماد عافیت و سلامت
    - سمبل، نماد پیک بهار و زیبایی
    - سپند، برای رفع چشم‌زخم و یا سماق و یا سرکه
    8- عیدانه :
    9- تاب­بستن و تاب­ خوردن
    10- سیزده به در :
     ببینی در و دشت رنگین شده
    نکوتر ز صورتگر چین شده
    به هر جا بنگرم کوه و در و دشت
    نشان از قامت رعنا تو بینم
     ... من گذشتم به شتاب از در و دشت
    به شتاب ایام از من بگذشت...
    گرامی داشت نوروز، گرامی داشت مهربانی، پاکی، سرسبزی، روشنایی و پیوند انسان با طبیعت است. به‌راستی «کدام نگاه واژه­ی نور را در نوروز نمی‌بیند؟ و یا کدام چشم واژه­ی روز را در نوروز نمی‌بیند؟ کدام دیده واژه­ی نو را در نوروز به تماشا نمی‌نشیند؟ و سرانجام آن کدام بیناست که واژه­ی نوروز را به‌صورت یک مادر نمی­نگرد که در بطن پاکش ترکیب نو رو را نیز دارد؟ ترکیبی پنهان که پنهانی­تر، ما را به تازه رویی و نشاط دعوت می­کند. اگر نگوییم به روییدن تازه».
    منابع محذوف و محفوظ
       
        
    خسته­ ام از کیش و مات ناگزیر
    پا کشیدن می­ شود امکان پذیر؟
     
    شاه می ­نازد به تاج و تخت و بخت
    می­ دمد در بوق من من من وزیر
     
    اسب­ها در حسرت جولان و دشت                          
    بسته دست و پای سرباز دلیر
     
    قلعه ­ها هم جای از ما بهتران
    جای ماهی مارها در آبگیر
                                         
    رستم اندیشه با تیر فریب                                       
    در میان چاه شغّادان اسیر
     
    شاعر قرنی قمردر عقربم                                   
    قرن قتل سروهای سر به زی
    ر
     
    قرن تکرار هزاران باره­ ی
    داستان « زاغ و روباه و پنیر
    »
     
    من،
         تو
    ،
               او ،
                        ما،
    یا شما، تقصیر کیست                       
    دور برگردان ندارد این مسیر؟
     
    در کدامین سال نوری می­رسید                            
     آرزوی کال فردا­های دیر؟
     پیچیده در اعماق جان من صدایت
    از کی نمی­دانم، ولی تا بی نهایت
    شاید در آن صبحی که می­رفتی عسل ریز
      دل در به در افتاده، پا در جای پایت
     
    یا در شب تکلیف بی­تکلیفی عشق
      بی هیچ قصدی آمدم تا روستایت
     
    ای اتّفاق تازه­ی چندین هزاره !
    آغاز و انجامی ندارد ماجرایت
     
    خود را شبیه سفره­ای هی می­تکانم
    امّا چنان شد این غریبه آشنایت...
     
    لبخندکافی نیست، می­خواهم بمانم
    چون زائری در مشهد گل دسته­هایت
     
    تا هرکجا خواهی مرا چون سیر و سرکه
    حرفی ندارم هیچ با چون و چرایت
     
    تو  نیستی « موسی» ولی با این همه چشم
    کی می­توان انکار اعجاز عصایت !
     
    با «عقل سرخ» سهروردی دوست دارم
    «عین القضات» دیگری باشم برایت.  
     
     
        تو نسل نخستین اَضدادی و غیر تو ...
    سرودم تورا عاشقانه­ ترین یاعلی(ع)
    و آغوش باز خدا در زمین یا علی
     
    صمیمانه­ تر  از  تو آیا کسی دل سپرد
    به قانون ایمان و عشق و یقین یا علی؟
     
    تو نسل نخستین اَضدادی و غیر تو
    ندیدم امیری خرابه نشین یا علی
     
    سکوت تو گویا­تر از ذوالفقار تو بود
    و همبوی صد خطبه ی آتشین یا علی
    سحرگاه« ُفزتُ  و رب...» چه دیدی مگر؟
    که جاری شده رودهایی چنین یاعلی
     
    نگین جهان بودی امّا در آن صبح کینه
    جهان گشته انگشتری بی­ نگین یا علی
     
     کلاف کلام شما را کسی وا نکرد
    بگو آن چه گفتی به چاه امین یا علی
     
    همان کودک کوچه­ های شب کوفه‌ام
    و  محتاج  لطف تو ای نازنین یا علی
     
    و ای‌کاشکی مثل آن کودکان کویر!
    شوم لحظه­ ای با شما  هم‌نشین یا علی
     
     هنوز از تو چیزی نمی­داند اینجا کسی
    به جز چاه و خرما و نان جوین یا علی
     
    چه  بغض غریبی گلوی قلم را گرفت
    توانی ندارد غزل بیش از  این یا علی   
     
    اخباری که دور و دیر می رسند
     دکتر عبدالله بهزادی ، شاعر، پزشک و سیاستمدار مازندرانیست که متاسفانه نام و آثارش در هیچ یک از منابع معتبر تاریخ ادبیات مازندران مذکور نیست  در سال 1393  دیوان این شاعر به پایمردی و همت والای جناب آقای دکتر علی یزدی نژاد از طرف انتشارات میر ماه چاپ و منتشر شده است . تهیه ­ی این اثر به دوستان پژوهشگر و همولایتی های عزیز توصیه می شود
    دکتر عبدالله بهزادی   1294- 1355 هجری شمسی اهل مازندران، نور، بلده، روستای یالرود
    «  بهاران خجسته باد» گزیده ی اشعار دکتر عبدالله بهزادی
    به کوشش دکتر علی یزدی نژاد،  انتشارات میر ماه،  چاپ اول 1393
    تلفن انتشارات میرماه 4- 22759203               2-1 2272290
    گزیده ای از زیبا ترین سروده های دکتر عبدالله بهزادی از کتاب « بهاران خجسته باد»
                         هوس تازه جو
    ای امتداد عمر من و آرزوی من
                       نام مجسم و هوس تازه جوی من
    ای متّکای عرطفه ی خرده گیر من
                     یار خیال در به در و هرزه پوی من
    گویند آب رفته نیاید به جوی کس
                      اما تو آب رفته کشاندی به جوی من
    ای خوش نسیم من، چه نکو باز کرده ای
                        آهی که خورده بود گره در گلوی من
    بوی منی، گلاب منی، سال ها چمد
                            در موی تو صبا به تمنّای بوی من
    من تشنه کام رفتم و یارب تهی مباد
                          هرگز سبوی جان کسی چون سبوی من
     
                                         دریاچه خزر
    سر به ساحل روز و شب کوبان چرا؟            
    کف به لب این سان چو مصروعان چرا؟
    اندوه عشق که داری در نهاد                       
    آتش عشق که در جانت فتاد؟
    عاشقی گر راز خودافشا مکن                     
    هم چو نو غم دیدگان غوغا مکن
    با خیال دوست پنهان سوز باش                  
    وز بشر در عشق علم آموز باش
    می کشید عیسی صلیب خود به دوش         
    تا فراز تپه بی آه و خروش
    او همی دانست گر زان برشود                      
    ره به سوی دوست کوته تر شود
    یوسف آن تقوی پرست پاکباز گشت               
    زندانی و پنهان داشت راز
    او چو گرگ خویش تهمت دیده بود              
    زان سبب آزرده ی آسوده بود
    بود عزیز مصر دل آن نیک بخت                   
    هم به چاه و هم به زندان هم به تخت
    با همه پهناوری ، دریاچه ای                       
    بی شکیب باد را بازیچه ای
    ناله هایت غم فزای جاودان                           
    مویه هایت جانگزای بی امان
     
                           مناجات با امام حسین(ع)
    والاترین مجاهد راه شرف تویی                    تا کوی دوست ره سپر جان به کف تویی
    شمس مدینه، میر شهیدان کربلا                 پور خلف، سلاله­ی شاه نجف تویی
    جوینده را مطاف سعادت مزارتو                   پوینده را به راه حقیقت هدف تویی
    سیراب شد نهال شریعت ز خون تو                زین ره به خون عز خدا متّصف تویی
    ای دُرّ پر بها صدفت خاک کربلاست              چون گوهری غنوده به کنج صدف تویی
    ایثار بی مثال تو ممتاز ذات توست               زان جوهر جلالت و عین شرف تویی
    من بیمناک و مضطرب از کار خویشتن         آن مهربان که گوشه زند لاتخف تویی
     
     
                  گشنه ایمون نداره
    به خودت نگاه نکن مثل گل گلخونه‌ای
    گلا دارن می‌‌سوزن، آب ندارن، هوا پسه
    آب می‌خوان، حالا می‌خوان، فردا دیگه خیلی دیره
    قصۀ بزک نمیر بهار میاد دیگه بسه...
     
    گشنه ان پرنده ها نای پریدن ندارن
    قناری تو ی قفس با دنه هاش غصه داره
    راس و ریس نیس زندگی، هر طرفش یه عیب داره
    خوبی رو خواب می بینم اگه بی خوابی بذاره
     
    رنگ سرخ تیر کمون رستم این آسمون
    مگه خونای سیاووشا هنوزم می جوشه
    بی گناه تو کفنش تو وطنش شرف داره
    از اونی که کهنه ی غریبه ها رو می پوشه
     
    گنجشکا دونه می‌خوان، ساچمه و باروت نمی‌خوان
    بذارین به میل‌شو ن لای درختا بخونن.
    گشنه ایمون نداره، یه روزی از جا در میره
    خوبه اینو، همه سیرهای دنیا بدونن.
     
     
                                  مدارا با خصم
    ای شیر نر فتاده دربند                      با حیله و مکر روبهی چند
    زندان تو قبله گاه دل ها                    جان ها به نگاهت آرزومند
    بر نهضت ملّی مقدّس                       با تجربه رهبری خردمند
    ای پند گرفته از حوادث                    لطفی کن و باز بشنو این پند
    با خصم نموده ای مدارا                     هم خصم از این رویه خرسند
    کج دار و مریز کار کردن                  کاریست به عقل ناخوشایند
    مرداد نتیجه ای غمین داشت             ز اغماض که کرده ای در اسفند
    از اشک فشاندنت چه حاصل              آتش بفشان چو رستی از بند
    با این همه دوست دارمت دوست         ای رهبرم ای عزیز دلبند
     
                                       سرود بهار
    این سروده ی معروف که به صورت  تصنیف و ترانه در آمده است در سال 1339 در رثای،  پاتریس لومومبا پیشوایاستعمار ستیز کنگو سروده شد و متاسفانه تاکنون هیچ اشاره ای به سراینده ی آن نشده است
    هوا دلپذیر شد، گل از خاک بردمید              
    پرستو به بازگشت، بزد نغمه­ ی امید
    ز بازی ابر و مهر، به نیلی سپهر ژرف            
    به هر لحظه تازه­ای، نمایان شود شگرف
    به جوش آمدست خون، درون رگ گیاه            
    بهار خجسته فال، خرامان رسد ز راه
    به خویشان و دوستان،  به یاران آشنا              
    به مردان تیز خشم، که پیکار می کنند
    به آنان که با قلم،  تباهی دهر را                      
    به چشم جهانیان، پدیدار می کنند
    به بانوی سوگوار ،که در ماتم شهید                  
    بنالید و زان نوا ،دل عالمی تپید
                                                  بهاران خجسته باد
    و این بندبندگی، و این بار فقر و جهل          
    به سرتاسر جهان، به هر صورتی که هست
                                                  نگون و گسسته باد
     
                           رقص
    آن شب چه گرم جوش و هوسناک و مهربان
    باز آمدی به خانه ی بی انتظار من
    گفتم مگر که زاده ی پندار هر شبی
    باور نداشتم که تویی در کنار من
     
    باز آمدی و نقش تو در پرده ی خیال
    چون جلوه های یار سفر کرده جان گرفت
    در های صد بهشت به رویم گشوده شد
    دیدم عنان بخت چه خوش می توان گرفت
     
    باز آمدی و خواب زچشمان من گریخت
    اما به بوی عطر تو بی هوش تر شدم
    یک لحظه صد ستاره به چشمم دمید و مرد
    دیدم تو را و باز زخود بی خبر شدم
     
    من با فسون عطر تو بی تاب و تشنه کام
    می تاختم به سوی افق های ناشناس
    ناگاه دیدم همه عریان به پیش چشم
    صد دیده دوختم به تو بی شرم و بی هراس
     
    یک لحظه جامه های تو هم چون شکوفه ریخت
    اندام دلفریب تو چون غنچه ای شگفت
    وان زیر پوش نرم سیه رنگ شب نشان
    در خود هزار چشمه ی خورشید می نهفت
     
    برخاستی به رقص هوسناک و پای کوب
    در پیچ و تاب رقص تو جان مانده بی شکیب
    اندیشه در کشاکش بود و نبود من
    در چشم راز پوش تو گمراه صد فریب
     
    در لابلای پیکر نرم تو می خزید            
     ای بس نیاز خسته که از من رمیده بود
    بر شامگاه گرم تو تن پوشی از حریر        
    چو برگ گل به سبزه ی نرم آرمیده بود
     
    یک دم هزار وسوسه بر خاست در دلم
    گفتم که بی درنگ در افتم به پای تو
    در من هزار گونه هوس شعله می کشید
    من بودم و نیاز و هوس در قفای من
     
    اندام پر غرور تو تا آخرین سرود
    آهسته لای بستر بی تاب می خزید
    این سان شبی گذشت وسحرگاه زود رس
    عطر تو در نفس صبح می دمید.
     
                                سبلان
    ای آیه ی کبریای دادار                               وی سایه ی آفتاب اسرار
    بالای مجسم سخاوت                                والا سبلان نام بردار
    تو مایه ی برکت زمینی                              وز نعمت گونه گونه سرشار
    مهمان گلت به نوش خواری                       زنبور عسل تو را و عصّر
    از سبز چراگه تو خیزد                                آهو بچه مست و بره پروار
    زیبایی سبز دامن تو                                   پر دامنه تر زوسع پندار
    جوشد ز تن تو چشمه ساران                    خون رگ زندگی پر بار
    آبشخور آهوان به شبگیر                          آیینه ی اختران به ایوار
    با بوته ی پونه های وحشی                      پاشویه ی سبزه های تبدار
    سرد تو بقای کشتزاران                             گرم تو شفای حال بیمار
    گر کهتری از ستیغ البرز                             شایسته تری از او به هنجار
    در مرز نشسته مرزبانی                            در سنگر اولی به پیکار
    دزدیده سری به دیده بانی                         بر جنبش دشمن ریا کار
    حیران به بزرگی تو حیران                         و ز خردی خویشتن به آزار
    آهو به کمر کش تو گیرد                            تنگی نفس ز راه دشوار
    اما به فراز او بتازد                                      گردونه ی آهنین رهوار
    بر شهر صفی صفای جان باش                  یاد دم صوفی صفا کار
    یاد مغ و زردهشتی آتش                          یاد دل پاک و جان بیدار
    یاد بز و بابک سر افراز                              یاد دل شیر مرد پیکار
    یاد رخ زرد و خون غیرت                             یاد دم مرگ و شور گفتار
    یاد شرف شرف مداران                              یاد  شهدای  راه  ایثار
    دریا چه به یر زلال داری                            از اشک فلک به سوگ احرار
    افسوس که آذری ندانم                            تا آذریت بخوانم اشعار
    اما تو زبان دل بدانی                                 و ز زیر و بم روان خبر دار
    میمانی و می روم به پاداش                       از من به طریق عشق یاد آر
    یک لاله به یاد من برویان                             در زمره ی لاله های بسیار
    در آن بنشان به چیره دستی                       داغ همه ی قرون و اعصار
    از مایه ی خون بیگناهان                             رنگی بدوان در آن سزاوار
    تا بلکه پرنده ای به گلگشت                        گلبرگی ازآن برد به منقار
    زیبا تر از این ببایدت مدح                              دارم به قصور طبع اقرار
    با آن که نمی کنم دل از تو                           رفتم ز برت خدا نگهدار...
     
     
                     
     
    عباس حسن پور( شیون نوری )
    کلماتی شبیه کلید
    وارش وا
     این شعر درخت خواهد شد
    حرف نو
     
        
     در مقدم بهار و درختانی که به هزار زبان در سخنند.
    ای غریب آشنای دشت و کوه
    ای شکیبای همیشه باشکوه
     
    یادگار سال­ های تلخ و شور
    می­ بری دل را به رویاهای دور
     
    برگ برگ قصه­ هایت خواندنی
    رقص تو در باد و باران دیدنی
     
    گر چه هر فصلی تماشایی­ ترین                                     
    عشوه هایت جان فریب ودلنشین،
     
    در بهاران دل ربا­تر می­ شوی
    می­ روی بالا کبوتر می­ شوی
     
    شهر در زیبایی­ات گم می­ شود
    کوچه سرشار تبسم می­ شود
     
    گر چه بی­ هنگام و دیر آید بهار
    لال و لنگ و سر به زیر آید بهار،
     
    گر چه باشد سال، سال داس­ ها
    خشک گردد چشمه­ ی احساس ­ها،
     
    باز با لبخند می­ خوانی سرود
    بی حضور حضرت باران و رود
     
    با سبدهایی پر از گل می رسی
    دست در آواز بلبل می رسی
     
    درد قُمری راتسلّا می­ دهی
    سار را در قلب خود جا می ­دهی
     
    شعر می­ جوشد زسر تا پای تو
    مثنوی ساز است مولانای تو
     
    ای حیات تو شگفت انگیزتر
    ریشه هایت از تبر هم تیزتر
     
    کاشکی چشمی به تو می دوختیم!
    زندگی را از تو می آموختیم.
     
    با سلام فصلی از کتاب ( از بلده چه می دانیم ) به ادبیات و شاعران منطقه اختصاص یافته است که چکیده ی آن در ادامه می آیید.
    در محضر شاعران منطقه ی بلده
     وطن من
     داروگ / « نیما یوشیج »
    مادر  /  « مرتضی توکلی »
    که شکست؟ /  « بیژن خسروی »
    ای که...  «  محمد رضا عمید نوری »
    امیدی که داشتم  «  محمد تقی رفیعی نوری »
     دل / « مشرق نوری »
     با تو سر مستم / « علی بن ولی »
    مظهر ذات الهی / « شیخ محمد باقر سلطان احمدی»
    بی وفایی / « نیّر نوری »
    در ثنای علی/ جعفر محدّث
    به دنبال زندگی / « جمال شهران »
    آشفته بازار دنیا« علی برزگر»
    شعر تازه / « دکترعبد الله بهزادی»
    امام حسین(ع) / « دکتر عبد الله بهزادی»
    وصیّت/ «   گزیده ای از وصیت نامه ی منظوم«عاجز»
    باد صبا/ «  رضا بهزادی» 
     شناخت نامه/  « عباس حسن پور، شیون نوری»
    بانوی بارانی/ « عباس حسن پور»
    در سوگ مادر«  افشین اعلا» 
    منابع :
    1- ایرج اصغری، سبوی سخن،چاپ اول،رسانش، تهران،1390
    2 - رضا قلی هدایت، مجمع الفصحا، چاپ اول، امیر کبیر، تهران،1342
    3 - سیروس طاهباز، مجموعه کامل اشعار نیما یوشیج، چاپ دوم، انتشارات نگاه، 1371
    4 - عباس حسن پور ( شیون نوری)، پایان نامه ی دانشگاهی،  شاعران سرزمین نور،1375
    5 - عباس یزدی نژاد و دیگران، دیار فرزانگان، چاپ اول، سبزآرنگ، تهران، 1386
    6 - علی زمانی شهمیرزادی، شعرای گرگان و مازندران، چاپ اول،انتشارات جام ،1371
    7 - محمد طاهری شهاب، تاریخ ادبیات مازندران، به کوشش دکتر زین العابدین درگاهی، چاپ اول،  رسانش ، تهران ،1388
    8- نقی رضایی، مشاهیر نور، چاپ اول، هم آوا ، تهران 1385 
    با سلام و ارادت خدمت دوستان عزیز
          اولین کتاب تک نگاری در مورد منطقه ی بلده که محصول کار گروهی است با عنوان « از بلده چه می دانیم» چاپ و منتشر شده است .
        این اثر  که به نوعی به تمامی آبادی های منطقه پرداخته و از تنوع موضوعی و تصویری متناسبی برخوردار است برای دوستانی که اهل منطقه ی بلده اند و یا علاقه ای به این سرزمین کهن و تاریخی دارند مفید می باشد.
     تهیه ومطالعه ی این کتاب را به دوستان عزیز توصیه می کنم 
    آدرس محل پخش: مازندران، شهربلده ، مطبوعات نیما، 01144613820
    دیباچه ای برادبیّات عاشورایی[1]
     
          کنار پنجره
     
    هر چند پایانی ندارد انتظارم
    هی لحظه لحظه، لحظه ها را می شمارم
     
    بودایم و تا نیروانای حضورت
    دست از تلاش عاشقانه بر ندارم
     
    از دست های بسته ی من می نوازد
    تار تنیده بر گلوگاه سه تارم
     
    در باطل السّحری به نام قرن غربت
    جادوی چشمت هم نمی آید به کارم
     
    می سوزد این جا کاروانی از سیاووش
    در آتش سودابه های روزگارم
    تکثیر سیمرغ است و زال و چوبه ی گز
    در خود چگونه نشکند اسفندیارم
     
    شعری شبیه تیر آرش تا رهایی
    می جویم امّا می گریزد از مدارم
     
    جز تلخی پاییز پی در پی چه مانده
    درکام سرگردانی ایل و تبارم
     
    در جبر بودن های بی تو، چاره ای نیست
    امروز هایم را به فردا می سپارم
     
    با خطّ میخی، نازنین یا هر چه امّا
    این بیت را بنویس بر سنگ مزارم
     
    در فصل داغ رویش دیوار و آهن
    خود رابه جای پنجره جا می گذارم
     
     
  • <b> tag

    Warning:No <b> tag
  • Images without Alt Tag

    http://panup.net/uploads/a97035_Untitled-1.jpg
    http://ir2.iranupload.com/i/00006/znykwooylf7p.jpg
    http://www.blogfa.com/photo/n/noori-shivan.jpg
  • Traffic

    This report show rough estimate of noori-shivan.blogfa.com's popularity
    See the traffic for sputnik20.deviantart.com
  • HTTP Header Analysis

    HTTP/1.1 200 OK
    Cache-Control: private
    Content-Type: text/html; charset=utf-8
    Content-Encoding: gzip
    Vary: Accept-Encoding
    Server: Microsoft-IIS/8.5
    X-Frame-Options: SAMEORIGIN
    X-AspNet-Version: 4.0.30319
    X-Powered-By: ASP.NET
    Date: Fri, 01 Jul 2016 07:59:00 GMT
    Connection: close
  • Dns Recode

    HostTypeTarget / IP(ipv6)TTLOther
    noori-shivan.blogfa.comA158.69.187.205300class:IN
  • Whois

    IP Address: 2600:3c00:0:0:f03c:91ff:fe50:a186
    Maximum Daily connection limit reached. Lookup refused.